چهارده معصوم
 
مذهبی علمی فرهنگی هنری + دانلود

اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَیْنِ وَ عَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَیْنِ وَ عَلى اَوْلادِ الْحُسَیْنِ وَ عَلى اَصْحابِ الْحُسَیْنِ

 

 

 

 

سلام عزیزان در این پست قصد داریم تا داستان پادشاهی جمشید را برای شما عزیزان را نقل کنیم .این داستان نیز بر گرفته از شاهنامه فردوسی البته به نثر می باشد.این قسمت ادامه قسمت قبل می باشد که در پست قبلی تقدیم شما عزیزان گردید,می باشد .

در پایان هم شما عزیزان می توانید PDF این مطلب را دانلود نمائید.

امیدوارم که ما را با نظرات خود راهنمایی نمائید.

 

 

قسمت دوم(پادشاهی جمشید تا پادشاهی ضحاک)

 

پادشاهى جمشید هفتصد سال بود

                 

پس از تهمورس، فرزند گرانمایه او جمشید بر تخت بنشست و به رسم کیان، تاج زر بر سر نهاد. با شاهى او، گیتى یک سره او را فرمانبردار گشت و دیو و مرغ و پرى، او را سر سپردند و زمانه از جنگ بیآسود. جمشید چون بر تخت بنشست، مردمان را گفت: من بر شمایان هم شهریارم و هم موبد، و فرّه ایزدى یار من است.

اینک برآنم تا دست بدان را از بدى کوتاه سازم و روان را به سوى روشنى رهنمون‏کنم. پس جمشید نخست به ساختن افزار جنگ بپرداختو به فرّکیانى ، آهن را نرم ساخت و بِدان ، خود و زره و جوشن و گبر و برگستواساخته گشت و اینها همه در پنجاه سال بشد. آنگاه در پنجاه سالِ دیگر، اندیشه جامه کرد که به هنگام بزم و رزم بپوشند. پس، از کتان و ابریشم و پشم و کژ و دیبا و کرک جامه فراهم آورد و مردمان را رشتن و بافتن تار و پود پارچه بیآموخت. و چون پارچه بافته گشت، شستن و دوختن را به مردم آموخت. در پنجاه سال دیگر، از هر پیشه‏ور، انجمنهایى گرد آورد. پس گروهى را که از پیشوایان دینى بودند و آموزیان نام داشتند از میان مردم جدا کرد و جایگاه ایشان را کوه نهاد تا در آنجا به پرستش بپردازند.

رده دیگرى که گرد آمده شد جنگاوران و سپاهیان بودند که تخت شاهى از ایشان، برپاست. این رده را نام، نیساریان بود. گروه دیگر که نسودى نام داشت، کشاورزان بودند که خود، خوراک خویش مى‏کارند و خود، مى‏دروند. و گروه چهارم را که آهنوخوشى خوانند، همان دست‏ورزان و پیشه‏وران بودند، و بدین سان ردگان چهارگانه پدیدار گشت و جمشید، پایگاه هر یک از این رده‏ها بدیشان بنمود تا هر یکى اندازه خویش بشناسند و پا از آن فراتر ننهند. پس پنجاه سال دیگر نیز بگذشت و جمشید به دیوان ناپاک بفرمود تا خاک را با آب بیآمیختند و گِل کرده و با آن خشت بسازند. پس آنگاه دیوان با خشت و سنگ و گچ، گرمابه‏ها و کاخهاى بلند و دیوار و ایوان بساختند. پس از آن به افسون، از دل سنگ خارا، چندین گونه گوهر همچون یاکند و بیچاده و سیم و زر بیرون آورد. آنگاه گیاهان خوشبویى چون بان و کافور و مشکناب و داربوى و شاهبوى و گلاب را که‏ براى درمان بیماریها بکار مى‏رفت، براى مردم بیآورد. و زان پس پنجاه سال با کشتى گرد گیتى بگشت. چون همه کردنیها کرده شد، جمشید کسى را در گیتى برتر از خویش ندید و پا از جایگاه بزرگى خود نیز فراتر نهاد. پس به فرّ کیانى، تختى بساخت و گوهرهاى
فراوان بر آن بنشانْد که هر گاه خواست تا دیو آن را بردارد و به آسمان بَرَد ، چون خورشید تابانى باشد که شاه بر آن بنشسته است. آن روز که آن تخت ساخته و به آسمان برده شد، همه مردمان پیش او انجمن شدند و بر او گوهر افشاندند و آن روز را نوروز خواندند. و آن روز، آغاز سال نو، روز هرمز از ماه‏فروردین بود که بزرگان،به شادى آن، جشنى بیآراستند
و آن روز و آن جشن که تا کنون بمانده، یادگار آن خسروان است. بدین سان سیسد سال بگذشت، در حالى که مرگ از میان ایشان برخاسته بود و هیچ رنج و دردى، مردم را نبود . و دیوان کمرِ بندگى بسته بودند و مردم نیز همگى سر به فرمان جمشید نهاده بودند. این چنین سالیان سال بگذشت و فرّه کیانى، یار شاه گشته بود و از سوى یزدان نیز پیوسته به او پیام مى‏رسید و مردم نیز جز خوبى از او نمى‏دیدند. چون‏جمشید همه را سر به فرمان خود دید و کسى را از خود برتر نیافت، دچار خودپرستى شد و سر از یزدان بپیچید و ناسپاس گشت. پس بزرگان را از لشگر بخواند و ایشان را گفت: اینک من همه گیهان را تنها از آن خویش مى‏دانم. تخت شاهى هرگز شهریارى همچون من بخود ندیده است، هنر در گیتى از من پدید آمد و این من بودم که گیتى را به خوبى بیآراستم و گیتى آن چنان گشت که من خواستم.

آرامش و خور و خواب و پوشش شما، همه از من است. و شاهى تنها از آن من است. دانید که به دارو و درمان، کار گیتى راست گشت و بیمارى و مرگ از میان شمایان برخاست. پس اگر چه شاهان بسیارى بر زمین باشند، چه کسى بجز من مرگ را از مردمان برداشت؟ همه زندگى و مرگ شما نیز، از من است. پس باید مرا خداوند گیهان آفرین بخوانید و هر که به من نگرود، اهریمن است. موبدان که این سخنان بشنیدند، از آنجا که یاراى چون و چرا با او را نداشتند،
همگى سر به زیر افکندند. لیک چون جمشید، این سخنان بگفت، فرّه ایزدى از او بگسست، و گیتى از آن کار، پر از گفتگو گشت. از آن پس تا بیست و سه سال تمامى سپاهیانش
از درگاه او پراکنده گشتند.

chahardahmasoum.persianblog.ir

چهارده معصوم علیهم السلام

 


هنرچون نپیوست با کردگار                                 شکست اندرآورد و بر بست کار

چه گفت آن سخن‏گوى با فرّ و هوش                        چوخسرو شوى بندگى را بکوش‏

جمشید که مردم و سپاهیانش را از خود جدا گشته دید، بهراسید
و از درگاه خداى، پوزش خواست، لیک سودى نبخشید و فرّه ایزدى پیوسته از او کاستن گرفت.

داستان ضحاک با پدرش‏ در آن روزگاران در دشت سواران نیزه گذار، شاهى به نام مرداس بود که بسیار راد و با داد و دهش بود. وى را چهارپایان بسیارى از بز و شتر و میش و گاو و اسپان تازى- از هر یکى هزار بود. مرداس پسرى داشت بنام ضحاک که به پهلوى او را پیوراسپ مى‏خواندند.
واژه پیورِ پهلوى در زبان درى به چَم ده هزار است و این نام از آن روى بود که وى صاحب ده هزار اسب تازى زرین ستام بود. ضحاک بسیار دلیر و سبکسر و بى‏پروا بود و پیوسته روزگار خود را به سوار کارى مى‏گذرانید.

این چنین بود تا این که روزى اهریمن بسان آدم نیکخواهى به نزد ضحاک آمد و او را از راه راست بِبُرد و ضحاک نیز که از کردار زشت او آگاه نبود، گوش جان بدو سپرد.

اهریمن که دید ضحاک دل بدو داد، بسیار شاد گشت و سخنهاى بسیار زیبایى گفت و آن جوان بى‏مغز را بفریفت و گفت: من سخنهاى بسیارى دارم که جز من کسى آنها را نداند. ضحاک بدو گفت: اى نیک‏اندیش، درنگ مدار و برگوى و ما را بیاموز.

اهریمن گفت: به پیمان آنکه سوگند بخورى که راز مرا با کس نگویى و هر چه را که به تو گویم، فرمان برى. ضحاک نیز سوگند خورد. پس اهریمن گفت: چرا باید پدرت پادشاه باشد، در زمانى که تو ازو شایسته‏ترى و تو باید یگانه شاه باشى. چون ضحاک این سخنان بشنید، در اندیشه شد و فکر کشتن پدر، دلش را پر از درد کرد و به اهریمن گفت: این کار، سزاوار نیست، سخنى دیگر بگوى. اما اهریمن، او را گفت: اگر این سخن مرا نپذیرى و سر از پیمان و سوگند من برتابى، هم سوگند من به گردنت خواهد ماند و هم تو خوار مى‏مانى و پدرت، ارجمند. اهریمن با این گفتار ضحاک را بفریفت. پس ضحاک، او را گفت: هرگز از راى تو بر نمى‏گردم، پس مرا بگوى چاره چیست. اهریمن گفت: من چاره کار تو را مى‏سازم به پیمان آنکه تو خاموش باشى و با کس سخن مگویى، آنگاه من کار را به پایان رسانم و مرا در این کار، نیاز به یارى هیچ کس نیست. مرداس را در کاخش باغى دلگشاى بود که پس از نیمه‏هاى شب برمى‏خاست و بى‏آنکه با خود چراغى ببرد، به آهنگ نیایش به آن باغ مى‏رفت و سر و تن را در آنجا مى‏شست و به نیایش مى‏پرداخت. پس اهریمن گجسته در آن راه، چاهى ژرف برکند و روى آن را با خاشاک بپوشانید
و چون آن شب مرداس به آن باغ رفت، در آن چاه افتاد و بدین سان آن مرد نیکدل یزدان پرست جان بداد.

 

به هر نیک و بد شاه آزاد مرد           بفرزند برنا زده باد سرد

همى پروریدش بناز و برنج          بدو بود شاد و بدو داد گنج‏

چنان بدکنش شوخ فرزند اوى     نجست از ره شرم پیوند اوى‏ 

بخون پدر گشت هم داستان            ز دانا شنیدستم این داستان‏ 

که فرزند بد گرد بود نرّه شیر      بخون پدر هم نباشد دلیر

 

و این چنین بود که ضحاک فرومایه بیدادگر،
به این چاره، تخت پدر را به چنگ آورد و تاج شاهى تازیان بر سر نهاد. اهریمن که دید ضحاک به فرمان اوست، بدو گفت: دیدى که چون به سوى من تاختى، به آنچه که مى‏خواستى رسیدى. اینک اگر همچنین سر از پیمان من بر نتابى، کارى کنم که بر گیتى پادشاه گردى و همه فرمانبردار تو گردند. آنگاه اهریمن چاره‏اى دیگر اندیشید.

 

خوالیگرى کردن ابلیس‏

 

پس اهریمن خود را بسان جوانى سخنگو و پاک بیاراست
و به درگاه ضحاک رفت و او را آفرین بسیار گفت و خود را خوالیگرى
زبردست خواند. ضحاک او را بنواخت و دستور ضحاک، کلید خورش خانه شاهى را بدو سپرد. در آن زمان خوراک بیشتر مردم از رستنیهاى
از زمین بود و چون پرورش جانوران براى بهره از گوشت آنها هنوز چندان آیین نگشته بود، پس اهریمنبدکردار آهنگ کشتن‏جانوران
کرد و از مرغان و چهار پایان خوراکهایى فراهم آورد و براى شاه بیاورد و بدین سان او را همچون شیر با خوردن گوشت و خون بپرورد و دلیر ساخت و کارى بکرد تا هر چه او را گوید، آن کند. نخست براى شاه خوراکى از زرده تخم مرغ فراهم آورد و با آن خوراک، او را نیرومند ساخت. شاه بخورد و او را سخت خوش آمد و خوالیگر
را آفرینها گفت. پس اهریمن نیرنگ‏ساز، او را گفت: اى شاه گردن‏فراز، جاوید زندگانى کنى. فردا برایت آنگونه خوراکى خواهم آورد که تو را بسیار پروار گرداند. اهریمن برفت و همه شب را اندیشه کرد تا فردا براى خوردن، چه سازد. روز دیگر خوراکهایى از کبک و تذرو سفید فراهم کرد. با خوردن آنها شاه را بیشتر خوش آمد و بیشتر دل بدو سپرد. روز سوم خوان را به مرغ و بره بیاراست و روز چهارم خوراکى از راسته گاو جوان که به لرکیماس و گلاب و باده کهنه و مشکناب آمیخته گشته بود بیاورد. چون ضحاک از آن خوراکها بخورد، او را از آن مرد هوشیار،
شگفت آمد و به خوالیگر گفت: اى نیکخو، هر آرزویى دارى از من بخواه. اهریمن بدو گفت: اى پادشاه، همیشه شاد و فرمانروا
باشى، اگر چه دانم که مرا این جایگاه نیست اما از آنجا که تو را سخت دوستدارم،خواهان آنم که شاه دستورى دهد تا دو دوش او را ببوسم و روى خود را بر آن بمالم. ضحاک که از اندیشه اهریمن آگه نبود، او را دستور آن کار بداد. چون اهریمن دوش او را بوسید، ناگاه ناپدید گشت و از دو دوش ضحاک، دو مار سیاه بیرون آمدند. ضحاک بسیار اندوهگین گشت و از هر جاى چاره‏اى جست. سرانجام آن هر دو مار را از دوش ببرید، لیکن سزاوار است که در شگفت شوى چون بشنوى که آن دو مار سیاه چون شاخ درخت، بار دیگر از دوش شاه برآمدند.
پس از هر سویى پزشکان فرزانه گرد آمدند و هر یک چاره‏اى‏نمودند، لیک سرانجام هیچیک چاره آن درد نشناختند.
آنگاه اهریمن، شتابان بسان پزشکى فرزانه نزد ضحاک رفت و به او گفت: این کارى است که رفته و چاره آن، بریدن آنها نیست. پس براى آنها خوراکى فراهم آور و آنها را به خوراک، آرام ساز، و جز این چاره‏اى نخواهى داشت. لیک خوراک آنها را تنها مغز مردمان ساز، باشد که از این خوراک بمیرند:

 

نگر نرّه دیو اندر آن جست و جو            چه جست و چه دید اندرین گفتگو

 

مگر تا یکى چاره سازد نهان            که پردخته ماند ز مردم جهان

 

 

تباه شدن روزگار جمشید

در آن زمان ایران سراسر جنگ و جوش و خروش گشت و مردم، پیوند خود را با جمشید بگسستند و بدین سان فرّه ایزدى از جمشید جدا شد و در جاى جاى ایران کسانى با نام شاهى سر بر آوردند و سپاهى براى خود فراهم آوردند. و سرانجام
سپاهیانى از ایران به سوى تازیان روانه گشتند زیرا که شنیده بودند در آنجا شاهى اژدها پیکر است. پس این سپاهیان ایرانىِ
شاه جوى، همگى به سوى ضحاک رو نهادند و او را شاه ایران زمین خواندند.

ضحاک اژدهافش نیز همچو باد به ایران زمین آمد و تاج شاهى بر سر نهاد و از ایرانى وتازى لشگرى گرد آورد و به سوى تخت جمشید- روى نهاد. جمشید که گیتى چون انگشترى بر او تنگ گشته بود، تخت و تاج را براى ضحاک نهاد و بگریخت و کس ندانست کجا شد.

سد سال بدین سان بگذشت.و در سدمین سال بود که جمشید، آن شاه ناپاک کیش، روزى‏کنار دریاى چین پدیدار گشت و چون ضحاک او را به چنگ آورد، زینهارش
نداد و او را با ارّه به دو نیم کرد و گیتى را از او پاک و بى‏بیم ساخت. جمشید هفتسد سال پادشاهى
کرده بود.

نهان بود چند از دم اژدها            به فرجام هم زو نیآمد رها

شد آن تخت شاهى و آن دستگاه            زمانهربودش چو بیچاده‏گاه‏

ازو بیش بر تخت شاهى که بود            از آن رنج بردن چه آمدش سود

گذشته بدو سالیان هفتصد           پدید آوریدش بسى نیک و بد

چباید همى زندگانى دراز            که گیتى نخواهد گشادنت راز

همى پروراندت با شهد و نوش            جز آواز نرمت نیآید به گوش‏

یکایک چو گوئى که گسترد مهر            که خواهد نمودن بمن مهر چهر

بدوشاد باشى و نازى بدوى            همه رازدل برگشادى بدوى‏

یکى نغز بازى برون آورد            بدلت اندر از درد خون آورد

دلم سیر شد زین سراى سپنج            خدایا مرا زود برهان ز رنج

 

 

 

دانلود فایل PDFپادشاهی جمشید

 

 


نوشته شده در تاريخ جمعه ۱۳٩۳/۱۱/۱٠ توسط یوسف قادری


بالای صفحه



تمامی حقوق این وبلاگ برای چهارده معصوم محفوظ و انتشار مطالب با ذکر منبع مجاز می باشد.